ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ "ΕΝΗΛΙΚΙΩΣΗΣ" !

" ΟΙ ΦΎΛΑΚΕΣ ΕΧΟΥΝ ΤΗΝ ΓΝΩΣΗ "

" Οι φύλακες εχουν την γνωση "
ή
" Στ’ αλήθεια, υπάρχει ζωή πριν απ’ τον θάνατο; "
ή
" Η σκλαβιά είναι ελευθερία " δηλαδή: " Σκάστε ελεύθερα "


Δήλωση Άρνησης Στράτευσης του Μιχαηλίδη Ευάγγελου


Ήμασταν παιδιά και παίζαμε
«Θα βρεθεί μια γέφυρα» λέγαμε
«Θά ‘ρθει κάποιος και θ’ αλλάξει τον κόσμο»…
…Τώρα νεκρά πουλιά μαζεύουμε απ’ τους ασφάλτινους δρόμους
- ήθελε, λέει, να στηρίξει τον κόσμο πάνω στους γκρίζους του ώμους -
σε χειρούργους μας στέλνουν και λοβοτόμους
:Ιστορία να γράφεται σε δερματόδετους τόμους
Τώρα σκορπίζουμε Θύμησες νεκρές μες τους λευκούς διαδρόμους
Ο ήχος τής επιθυμίας λευκός, το σεντόνι μολυβί στους ασήκωτούς μας ώμους
Συντρίμμια μας συνθέτουν κακότεχνα σε μορφή
Ανακυκλώνουμε, θαρρώ, παλιούς ανεξίτηλους φόβους
αγγίζουμε κουμπιά κι ανεβαίνουμε γρήγορα ψηλά τους ορόφους
Άραγε ποιος θα μπορέσει να φανταστεί πώς νά ‘τανε κάποτε αυτό το απελπισμένο κορμί; ……

Δεν είμαι σαν και σας εγώ. Γεννήθηκα από γυναίκα και σπέρμα και όχι από τον κρίνο τού αρχάγγελου… Δεν είμαι σαν και σας εγώ. Μαμή με έβγαλε στο φως και όχι άντρας μαιευτήρας. Γεννήθηκα στο σπίτι μου και όχι στο αποστειρωμένο φως ενός μαιευτηρίου. Δεν φορούσα εκαμ κι ήμουνα ντυμένος μονάχα με το δέρμα μου κι η πρώτη μου θέση στον κόσμο δεν ήταν της θερμοκοιτίδας ο κλωβός.
Όμως δεν έχω άλλο να περηφανευτώ. Το σώμα μου το φυλάκισαν σ’ έναν λαβύρινθο "ηθικών" κανόνων και τυπικών συμπεριφορών και το μυαλό μου σ’ ένα κελλί "δικαιωμάτων" κι υποχρεώ-σεων.
Το "μίασμα" τής γονιμότητας αποδεικνύεται όμως "σωτήριο για την λύση τού δημογραφικού προβλήματος τού έθνους". "Ό,τι δεν έχει χρησιμότητα για σένα, λοιπόν, έχει χρησιμότητα για την πατρίδα" κι ο πατέρας περήφανος σε μια περίοδο εθνικού -άρα και οικοδομικού- οργασμού, μετά από το υπερθέαμα τού drive-in παρά-δεισου τού παγκοσμίου κυπέλλου ποδοσφαίρου, είτε κατά την διάρκεια ενός ολιγόλεπτου μπλακ-άουτ, μπορεί και μετά την επιβεβαίωση των αποτελεσμάτων τής εκλογικής αναμέτρησης στην οποία πλειοψήφισε το Κόμμα, αποφασίζει να χτίσει έναν νομοταγή πολίτη: μια προσφορά στην "Μητέρα Πατρίδα" (βλέπε αφίσσα Τζίμη Πανούση), για την αρωγή που παρείχε στο συγγενές κληρονομικό δυναμικό των Ποντίων "τού Ελληνικού Έθνους".

Όμως σας εξηγήθηκα: δεν είμαι σαν και σας εγώ και ούτε πρόκειμαι γιατί οι λέξεις: "Έθνος", "Στρατός", "Σωτηρία", "Εχθρός", "Θρησκεία", "Σημαία", μου φέρνουν αναγούλα στο άκουσμα τε - μα - και στην έννοιά τους.

Ζω καθημερινά τον εκφασισμό τής κοινωνίας με το βόλεμα, την επιδίωξη τής ανωνυμίας, την επιδίωξη τής ενσωμάτωσης στον όχλο με τα κυρίαρχα κοινωνικά πρότυπα, την περιχαράκωση, τον εγωκεντρισμό, τον εκμηδενισμό των άλλων και την περιφρονητική συμπεριφορά απέναντί τους, την εξομοίωση των μορφών και των αντιλήψεων, την ισοπέδωση των συναισθημάτων, την λατρεία τού "μέσου όρου" με τη σύμφυτη προκρούστεια και ρατσιστική λογική και μεθόδευση, την ενσωμάτωση τής διαφοράς με σκοπό την εξάλειψή της-άλλες φορές την σκόπιμη απόκρυψη και εξαφάνισή της (μυστικοποίηση, περιορισμός, φυλάκιση, ποινικοποίηση, καταστολή), τον συγκεντρωτισμό, την απομάκρυνση από έναν -οσοδήποτε ακόμα- φυσικό τρόπο ζωής και σκέψης και την εξαναγκαστική προσαρμογή σε μια μηχανιστική και αποξενωτική θεώρηση και προσέγγιση τού κόσμου, την υποβολή μιας συγκεκριμένης κοσμοθεώρησης και την επιβολή μιας συγκεκριμένης "ελευθερίας" μέσα σε νομικά πλαίσια, τον προκαθορισμό τής ζωής απ’ όποιο επίπεδο καθημερινής ή διαχρονικής εξουσίας κι αν προέρχεται, τον αντι-ηδονισμό και την καταστολή ή την διαστρέβλωση τής επιθυμίας.
Σιγή νεκροταφείου επικρατεί στις οικοδομημένες, καλλιεργημένες, συρματοπλεγμένες, στρατιωτικοποιημένες, φρουρούμενες εκτάσεις τής κρατικής Γης. Έχω σιχαθεί αυτήν την χώρα πού ‘ναι μια κόλαση, ο παράδεισος των υπηρετών, των μπάτσων, των ελεγκτών των λεωφορείων, των (δημοσίων) υπαλλήλων και των σερβιτόρων, το κράτος εν κράτει των παπάδων και των ιερόδουλων, κι όλων των άλλων μικρούληδων ανθρωπάκων που γίνονται γρανάζια και τροφή αυτής τής απάνθρωπης, αφύσικης ανθρωπομηχανής τού "πολιτισμού" σας. Καμμιά πνοή στις πόλεις σας, καμμιά πνοή απ’ την καταδιωγμένη φύση, καν είς ήχος απ’ την κατεστραμμένη ζωή.

Από την παιδική ηλικία μας μαθαίνουν πως η ανθρώπινη κοινωνία δημιουργεί νόμους για να ρυθμίζει τις σχέσεις των ανθρώπων μεταξύ τους. Μα, τελικά ποιά είναι αυτή η «κοινωνία»; Συνολικά, δεν απαρτίζεται (/ δομείται) από τον καθέναν από μας σαν άτομο;
Ποιοι είναι εκείνοι που έχουν την "Αρετή", την "Δύναμη" και την "Γνώση" να ρυθμίζουν εκ των προτέρων τις ζωές μας και να πράττουν κατά την βούλησή τους; Ποιοι έχουν, τέλος πάντων την αφανή εξουσία στην Ζωή μας και στην Ύπαρξή μας; Ποιανού Συμπαντικού Νόμου εμφανίζονται να είναι εκφραστές και γήινοι αντιπρόσωποι; Ποιανού Δόγματος πειθήνιοι είναι υπήκοοι; Ποιος τους έδωσε το δικαίωμα να προκαθορίζουν τις ζωές μας;
: Φυσικά-παράλογοι ανθρώπινοι νόμοι (αντίθετοι στις κατευθύνσεις τής Φύσης), διότι κατ’ αρχήν απορρίπτουν την -βιώσιμη- διαφορά…
Το πρότυπο άσκησης και αποδοχής τής εξουσίας τους το έχουν ριζώσει βαθιά μες στο μυαλό κι εδώ είναι που μπορεί να αναρωτηθεί οποιοσδήποτε είναι στο ελάχιστο διαυγής στο μυαλό: «Γιατί δεν επαναστατούν οι άνθρωποι;»

«Αυστηρά μελετώ κάθε νόμο, όταν έχει κάποιο νόημα αλλά τον πολεμώ όταν είναι άχρηστος ή ανόητος» (Βίλχελμ Ράιχ: "Άκου Ανθρωπάκο")
Τα Δικαιώματα είναι Σωστά και δεν είναι επιτρεπτό να διώκονται.

Η επιδιωκόμενη νομική κάλυψη τού - φυσικού - δικαιώματος στην άρνηση στράτευσης
δεν προδιαθέτει και δεν προνοεί για την αυτενέργεια, την αυτοδιαχείριση, την αυτοοργάνωση,
την ατομική επιλογή, την ελευθερία πράξης. Αντιθέτως περιορίζεται και επαναλαμβάνεται σε διακηρύξεις επιδιωκόμενης ελευθερίας λόγου και πίστης (Οικουμενική Διακήρυξη των Δικαιωμάτων τού Ανθρώπου, 10 Δεκεμβρίου 1948, προοίμιο), οι οποίες είναι ουσιαστικά ανούσιες απ’ τη στιγμή που ο καθένας οφείλει στον εαυτό του και μόνο την διεύθυνση τής ζωής του, πόσο μάλιστα όταν οι Διακηρύξεις μένουν μόνο σαν ευχολόγια στα συρτάρια τού Νόμου, ενώ επιδεικτικά και προκλητικά καταπατούνται οι πιο θεμελιώδεις ελευθερίες τού ατόμου …
Περιθωριοποίηση τού διαφορετικού είναι η μέθοδος τής ταρρίχευσης τού πτώματος τού ανθρώπινου κόσμου, εγκατάλειψη, απόρριψη και αποκλεισμός τής συζήτησης. Μία επίφαση συναίνεσης καλύπτει τους αιώνες τής εγκατάλειψης, τής απόρριψης, τής ισοπέδωσης, τής εξομοίωσης, τής Δέσμευσης.

Ήρθ’ ο καιρός να γίνουμε σκαπανείς για την Αλήθεια
πέρ’ από κάθε Δέσμευση, πέρ’ από κάθε Συνήθεια.

Για κακή μου τύχη, συμβαίνει να γνωρίζω κατά τα τελευταία 5 χρόνια κάποια από τα βήματα και κάποιες από τις προοπτικές στην διαδικασία θέσπισης κρατικού νόμου για Εναλλακτική Κοινωνική Θητεία - κι αυτό γιατί είναι ευτυχισμένοι αυτοί οι οποίοι αγνοούν… Δεν πρόκειται ποτέ να δεχτώ να υπηρετήσω μία τέτοια θητεία η οποία θα υπάγεται στο Υπουργείο Πολέμου, Εθνικής Αμύνης, ή όπως αλλιώς κατά καιρούς ονομάζεται. Η υπηρεσία μου (σαν προσφορά) προς την κοινωνία δύναται να είναι μόνο εθελοντική (δηλαδή προαιρετική), όπως το ίδιο θα πρέπει να ισχύει για όλους τους ανθρώπους που επιθυμούν να υπηρετήσουν την κοινωνία αυτή.

Είναι πολλοί εκείνοι οι οποίοι επιθυμούν να προσφέρουν εργασία για κοινωφελείς σκοπούς σε μη-προνομιούχες κοινωνικές ομάδες ή εργασία για την προστασία τού περιβάλλοντος. Πολλοί από την δεύτερη κατηγορία (στην οποία ανήκω κι εγώ) δεν αισθάνονται καμμία σύν-δεση μεταξύ τού φυσικού περιβάλλοντος μιας χώρας (το οποίο επιθυμούν να προστατεύσουν από την ηλιθιότητα των ανθρώπων) και τής ανθρώπινης κοινωνίας τής χώρας αυτής, οπότε και δεν αισθάνονται καμμία υποχρέωση να υπηρετήσουν την ανθρώπινη αυτήν κοινωνία.
Σε καμμία περίπτωση δεν θα μπω στο δίλημμα τής επιλογής ανάμεσα σε στρατιωτική ή εναλλακτική κοινωνική θητεία, γιατί δεν αισθάνομαι πως επιθυμώ να προσφέρω οτιδήποτε σε μία κοινωνία-δολοφόνο.
Είμαι υποχρεωμένος στον εαυτό μου να πράξω κατά συνείδηση και να μην φορέσω τις παρωπίδες τής τυφλής υποταγής στην υποσχόμενη εύνοια των εκμεταλλευτών μου, όπως ποτέ δεν δέχτηκα πως το σημερινό κράτος υπάρχει για να προάγει -ηθικά- τον άνθρωπο, όπως ποτέ δεν δέχτηκα πως η ύπαρξή μας έχει συγκεκριμένο σκοπό, όπως οι κατά καιρούς -και- διάφορες εξουσίες προσπαθούν να μας πείσουν, για την εξυπηρέτηση των δικών τους συμφερόντων. Είμαστε εμείς που διαλέγουμε τους σκοπούς τής ζωής μας και μόνο εμείς είμαστε αυτοί που μπορούμε να επιλέγουμε τον τρόπο τής ζωής μας.
Η ζωή, στις άπειρες όσες εκφάνσεις της, δεν είναι προκαθορισμένη. Η πρωτοβουλία δίνει μορφή σε άγνωστους κόσμους. Η αβουλία μας υποτάσσει στην θέληση των άλλων, στις διαταγές ενός ακατανόητου - "αυτονόητου" συστήματος που ναρκισσεύεται την αηδία του και συντηρείται από τις ανικανοποίητες φυσικές ηδονές μας.

Είμαι συνειδητά στρατευμένος στην αλλαγή αυτής τής κοινωνίας και όχι στην διατήρησή της, γι’ αυτό και δεν πρόκειται με κανέναν τρόπο να συντελέσω ή απλώς να συγκατανεύσω και να ενδώσω στην ισοπέδωση τής ατομικότητας, στην συντριβή ή στην εξάρθρωση τής συνείδησής μου. Προσπαθώ, ενώνοντας και μοιραζόμενος την θέληση, την δύναμη και την ενεργητικότητά μου -στον βαθμό που μπορώ- με αυτές άλλων ανθρώπων, να επιτύχω τον μεγαλύτερο βαθμό συνειδητότητας και ανεπηρέαστης επιλογής και δράσης. Αυτό σημαίνει πως δεν θα επιτρέψω σε κανέναν καταπιεστή και σε κανέναν μηχανισμό αφαίρεσης ή λήθης τής ελευθερίας να μου στερήσει αυτήν την -έστω- πλασματική και μερική μου ελευθερία.

Πιστεύω στην κατάργηση των στρατών και στην εξαφάνιση των συνόρων.
Πιστεύω στην διαφορετικότητα και δεν θα δεχτώ σε καμμία περίπτωση να αφαιρέσω την ελευθερία τού άλλου, γνωστού ή αγνώστου (στον βαθμό που δεν υποσκάπτει την δική μου), να επιλέγει ανάλογα με τις επιθυμίες του, όταν αυτές δεν εξυπηρετούν τα συμφέροντα κάποιας εξουσίας στην οποία δηλώνει - ή είναι - υποτελής, πράττοντας κατά διαταγή, σαν υποχείριο.
αρνουμαι να υπηρετήσω στον ελληνικό μα και σ’ οποιουδήποτε άλλου κράτους στρατό γιατί αρνούμαι να υπακούω σε ό,τι μου λένε να κάνω, χωρίς την ελάχιστη σκέψη, αρνιέμαι άλλοι να αποφασίζουν πριν από μένα για μένα, καθώς επίσης αρνουμαι να δεχτώ και τις συνέπειες ενός νόμου, στην θέσπιση τού οποίου δεν συνέβαλα με την γνώμη μου - γιατί στην κοινωνία που ζούμε, στην οποία υποτίθεται πως υπάρχει δημοκρατία και κοινή συναίνεση, ζούμε απ’ την αρχή μέσα σε προκαθορισμένα πλαίσια δέσμευσης και ανελευθερίας, παρότι γεννιόμαστε έχοντας κάθε δυνατότητα να συμβιώσουμε χωρίς προβλήματα, ν’ αναπτύξουμε τις σωματικές, ψυχικές και πνευματικές μας ικανότητες, συναισθηματικές και λογικές, σε συνεργασία με τους άλλους ανθρώπους.
– Ζητώ την θέσπιση και εφαρμογή ενός Νόμου που θα κατοχυρώνει το φυσικό δικαίωμα στην άρνηση στράτευσης (φυσικό δικαίωμα τής άρνησης στον εξαναγκασμό και στην βία).

Δεν αυταπατώμαι τόσο ώστε να θεωρήσω πως η άρνηση στράτευσής μου αποτελεί σοβαρό πλήγμα στον αυταρχισμό και στον δεσποτισμό των κέρβερων στρατοκρατών και των συμβαλλο-μένων βιομηχάνων. Θα αποτελούσε πλήγμα, μόνο εφόσον υπήρχε ένας ικανός αριθμός πολιτών που θα διεκδικούσαν τα δικαιώματά τους και θα φρόντιζαν για την προστασία τους, την νομιμο-ποίηση και την εφαρμογή τους.
Είμαι ελεύθερος πολίτης και δεν δέχομαι να αντιμετωπίζομαι σαν στρατευμένος (όπως άλλοι πολίτες καθ’ όλην την διάρκεια τής ζωής τους).

Η στρατιωτική "δικαιοσύνη" έχει τόση σχέση με την Δικαιοσύνη, όση έχει η "στρατιωτική μουσική" με την Μουσική (πολιτικό ρητό).

Όχι στην "δικαιοσύνη" που είναι τυφλή και κρατάει οπλοπολυβόλο.

Δεν πιστεύω πως η νομική κατοχύρωση τού δικαιώματος στην άρνηση στράτευσης μπορεί να επιφέρει πλήγμα στην ύπαρξη και στην λειτουργία τού στρατού γιατί υπάρχουν δεκάδες χιλιάδες, οι οποίοι ευχαρίστως ή υπό πίεση (π.χ. οικογενειακή) θα στρατεύονταν μετά την εφαρμογή τέτοιου νόμου, άρα δεν θα ετίθετο θέμα σχετικά με την λειτουργία τού στρατού. Ακόμα και αν όμως ένα μεγάλο μέρος των σημερινών "υπόχρεων σε στράτευση" - κατά τον υπάρχοντα νόμο - αρνείτο να στρατευτεί κατόπιν εφαρμογής ενός τέτοιου νόμου, αυτό θα σήμαινε πως υπάρχει ένα σημαντικό ποσοστό πολιτών που αντιτίθενται στην ύπαρξη και στην λειτουργία τού στρατιωτικού συμπλέγματος και πιθανόν αναζητούν κάποια άλλη λύση στο θέμα τής άμυνας των κοινωνικών συνόλων.
Λύση στο πρόβλημα αυτό θα μπορούσε να είναι η Μή-Βίαιη Άμυνα, η οποία περιλαμβάνει την άρνηση και την αντίσταση στην Δομική Βία. Η λύση στο πρόβλημα τής Βίας και των Καταστροφικών Βλέψεων δεν μπορεί και δεν επιτρέπεται να είναι μια μονιμότερη Βία και Καταστροφή, γιατί δεν υπάρχει Ισορροπία στην Ισοπέδωση και στην Καταστροφή.

Η στρατιωτική δύναμη έχει μια μυστική υπόσταση: παρότι ξεχειλίζει από κομπλεξικό (συμπλεγματικό) δηλητηριώδη ενθουσιασμό, επισήμως πρέπει να διατηρεί το δηλητηριώδες οπλοστάσιό της κρυφό, δηλαδή λειτουργεί στην σκέψη όπως το αρσενικό γεννητικό όργανο, για το οποίο όλοι γνωρίζουμε πώς χρησιμοποιείται στο απειλητικό-δυνητικό: "θα σε γαμήσω" - το οποίο, επισήμως, θεωρείται πρόστυχο και αναιδές - κι όμως καλούμαστε να παραγνωρίσουμε αυτήν του την διάσταση μ’ ένα "στιγμιαίο ολίσθημα" τής Συνείδησης, με μία ύπνωση τού Λόγου, που μας κάνει να ξεχνάμε τον ρόλο τού στρατού στην εσωτερική πολιτική ζωή τού κάθε τόπου.
Το Στρατιωτικό Σύμπλεγμα - κοινώς στρατός - αποτελεί για μένα έναν εχθρό - με τον οποίον δεν γίνεται να συνθηκολογήσω - ο οποίος αυτοκαθορίζεται με την μέθοδο ανακήρυξης ως εχθρών, όσων δεν συστρατεύονται με τις μεθοδεύσεις και με τις επιδιώξεις του. Το οτι αποτελεί εχθρό μου συνάγεται από τις διακηρύξεις και τις μεθοδεύσεις του σαν Σύμπλεγμα να καταδιώκει κάθε φυσικο μή-αφαιρέσιμο δικαιωμα. Δεν είμαι εγώ που τον έχρισα «εχθρό»: εκείνος είναι που αντιλαμβάνεται και αναθεματίζει το διαφορετικό σαν εχθρικό και διωκτέο και με έχει εκ των προτέρων ανακηρύξει εχθρό.

Τα Δικαιώματα είναι Σωστά και δεν είναι επιτρεπτό να διώκονται.

επειδη:
– Ο στρατός είναι προσβολή για την Συνείδηση
– Ο στρατός υπάρχει για να "γαμάει" και να καταστρέφει, ακόμα και τις Συνειδήσεις
– Δεν γίνεται να υπάρξει Ισορροπία στην Ισοπέδωση και στην Καταστροφή
– Η μυστικοπάθεια ισοπεδώνει την Ελευθερία και το μυστικοπαθές στρατιωτικό σύμπλεγμα υποτίθεται πως την προστατεύει
– Ο συγκεντρωτισμός "νέμει αγαθά και προνόμια σ’εαυτόν" και ισοπεδώνει την Ελευθερία
– Η Ελευθερία δεν προστατεύεται από τον συγκεντρωτισμό και τον αυταρχισμό
– Η καταστροφή και ο εξανδραποδισμός δεν αποτρέπονται με προσευχές
– Όλοι οι στρατευμένοι είναι τυφλά υποχείρια χωρίς θέληση και γρανάζια τού στρατιωτικού συμπλέγματος μα και υπεύθυνοι ταυτόχρονα για την αναντίρρητη ύπνωση τής συνείδησής τους.

– Για να μην ξανακουστούν σχόλια τού τύπου: "Η 17η Νοεμβρίου θα θυμίζει πάντα πράξεις βίας, μίσους και αίματος" (υπουργός Ι.Βαρβιτσιώτης, για την επέτειο τού Πολυτεχνείου). Για να μην χαρακτηριστεί και η 3η Σεπτεμβρίου "επαίσχυντη" για την κυκλοφοριακή συμφόρηση.
– Για να μην καταλύσει ξανά ο στρατός την Ελευθερία και το Πολίτευμα

Επειδή ο στρατός είναι το σχολείο τού εθνικισμού, τού σεξισμού, τής βίας, τής ιεραρχίας, τού γλυψίματος, τού παραλογισμού, τής δουλικότητας προς τον ισχυρότερο και τού κυνισμού προς τον πιο αδύνατο, τής πατριαρχίας και τού πλήρους ατομικισμού, τού χλευασμού κάθε ευαισθησίας, τής αδιαφορίας για τις ανάγκες και τα δικαιώματα των άλλων και τής συντριβής τού διαφορετικού,
– τους στρατιωτικους ζυγους λυσατε ! (διαλυστε ολους τους στρατους !)
– καταστρεψτε ολα τα οπλοστασια, πυρηνικα και συμβατικα
– πολιτικη αμυνα και παλινορθωση της ανθρωπινης συνειδησης απο τωρα !

Κάθε εξαναγκασμένος βίαια σε στράτευση, που έχει την δυνατότητα χρήσης οποιουδήποτε όπλου, είναι ένας εν δυνάμει δολοφόνος, τού εαυτού του ή των άλλων. Γι’ αυτό:
– Νομιμοποιήστε τώρα την Άρνηση Στράτευσης και την Προαιρετική Πολιτική Υπηρεσία, για να μην κατηγορηθείτε πως εκπαιδεύετε άβουλους δολοφόνους.
– Η ύπαρξη και λειτουργία των στρατιωτικών συμπλεγμάτων (να) υπόκειται στην Βούληση τής Πολιτείας, για να μην ελέγχει την Πολιτική Ζωή.
– Πολιτική Ζωή και Πράξη ενός τόπου είναι η καθημερινή ζωή και πράξη μας.
– Τα στρατιωτικά συμπλέγματα υποσκάπτουν την Πολιτική Ζωή κάθε τόπου διότι:
α) εκπαιδεύουν διαρκώς άβουλα πιόνια, ανίκανα να επιδιώξουν οτιδήποτε στην Πολιτική Ζωή τού τόπου (έμμεση υπόσκαψη), όταν δεν
β) εγκαθιδρύουν στρατιωτικά καθεστώτα (άμεση υπόσκαψη)
Αρνούμαι να γίνω άβουλος δολοφόνος, πόσο μάλιστα με την θέλησή μου, για χάρη τού στρατιωτικού συμπλέγματος.
Δεσμεύομαι προσωπικά ν’ αγωνίζομαι για την κατοχύρωση τής ειρήνης σε πολιτικό πεδίο, με όποιον τρόπο μπορεί να γίνει αυτό.
Θέλω να θεωρώ τον εαυτό μου ενταγμένον στο οικολογικό κίνημα εδώ και 5 χρόνια, ένα κίνημα που επιδιώκει ν’ ανοίξει νέους δρόμους στην Ανθρώπινη Συνείδηση, βασιζόμενο πάνω στα νέα δεδομένα των Επιστημών και τής Πραγματικότητας, ένα κίνημα - ή απλή κίνηση τής Συνείδησης - που λέει ναι στην ζωη - οχι στην καταστροφη είτε των πραγμάτων, είτε τής Συνείδησης αυτής καθ’εαυτής. Στα πλαίσια τής αναζήτησής μου αυτής εντάσσω και την προ πολλών ετών απόφασή μου ενάντια στην στρατιωτική θητεία.

Θα μπορούσα πολύ άνετα "να κάνω τον τρελλό" (να προσποιηθώ τα ήθη των τρελλών) και να πάρω το "τρελλόχαρτο". Δεν το κάνω όμως γιατί αρνούμαι ν’ αποφασίζουν κάποιοι άλλοι για το τι είμαι και δεν αναγνωρίζω στο στρατιωτικό σύμπλεγμα την αρετή να βγάλει απόφαση σχετικά με το ποιόν μου. Κι αν το τελευταίο επιχείρημα που το στρατιωτικό σύμπλεγμα έχει ν’ αντιτάξει σ’ όλ’ αυτά είναι πως στις γραμμές των ενόπλων δυνάμεων διδάσκεται η πειθαρχία, η οργάνωση και η υπακοή, τότε έχω να κάνω μόνο την παρακάτω δήλωση:
Έχω τους δικούς μου Λόγους και τα δικά μου Σκόπιμα Κίνητρα, που είναι η Ζωή για την Ζωή, η Ελευθερία για την Ελευθερία, η Γνώση για την Γνώση, η Φιλοσοφία για την Φιλοσοφία και η Συνείδηση για την Συνείδηση, την Φιλοσοφία, την Γνώση, την Ελευθερία και την Ζωή. Σε όλα αυτά προσπαθώ να επιδεικνύω την μέγιστη πειθαρχία, οργάνωση και υπακοή.

Απ’ όλα τα παραπάνω φαίνεται, νομίζω, πως δεν είμαι "αντιρρησίας συνείδησης", όπως εσφαλμένα μεταφράζεται από τ’ αγγλικά ο όρος. Δεν έχω τύψεις για την Συνείδησή μου ούτε Τύψεις Συνειδήσεως για τις επιλογές μου.
Είμαι Συνειδητός Αρνητής Στράτευσης σε οτιδήποτε αντιβαίνει στην Συνείδηση, την Φιλοσοφία, την Γνώση, την Ελευθερία και την Ζωή.


Για μια Ανώτερη Συνείδηση

Μιχαηλίδης Ευάγγελος
Ένας φιλοδόξως ελεύθερος από στρατιωτικοβιομηχανικά συμπλέγματα
πολίτης.

Σημείωση: Τα παραπάνω αποτελούν απόσταγμα 5 χρόνων σκέψης και ενασχόλησης με το οικολογικό κίνημα και τους αρνητές στράτευσης. Είχα πολλά ακόμα να γράψω αλλά ο όγκος τους ήταν τεράστιος. Σίγουρα όμως δεν πρόκειται να σωπάσω μετά από αυτήν την δήλωση.


Φώναξα, ούρλιαξα
αλλά δεν γύρισε κανείς να με ακούσει
Έτσι κι αλλιώς τι σημασία έχει;
Εμείς κρατάμε τα κλειδιά τής ζωής.
Πώς αλλιώς μπορούν ν’ ανοίξουν τις πόρτες της;

«Αδιαφορία» , 5597, 24-7-1986.



Αθήνα, Παρασκευή 7 Μαΐου 1993, ώρα 15:30.

Μαστουρωμένοι είναι βαθιά οι μαλάκες. Μην τους περιμένετε για να ξυπνήσουν, Ξυπνήστε εσείς!

Καιρός κάποτε να δούμε γιατί δεν πήγε μπροστά αυτός ο κόσμος...

Κατ' αρχήν για να καταλάβουν ΟΙ ΜΑΛΑΚΕΣ τι συμβαίνει στον κόσμο, πρέπει πρώτα να συμβεί στο δικό τους παιδί.
Για να έχουν δικό τους παιδί πρέπει να συνευρεθούν.
Για να γαμήσουν (όπως το θέτουν αυτοί) όμως, κάποιοι άλλοι πρέπει να γίνουν "μαλάκες" - κάποιοι άλλοι δεν πρέπει να γαμήσουν, δηλαδή. (Όταν γαμάνε αυτοί, κάποιος άλλος θεωρείται "μαλάκας" = κερατάς). Απ' την στιγμή που αρχίζουν να συνευρίσκονται περνάει πολύς καιρός ώσπου να κάνουν δικά τους παιδιά μιας και "ο γύφτος μέλι έχει" (ή, "πολύ μέλλον", στην δική τους εκδοχή τής γυφτιάς) οπότε εθίζονται στην ηδονή τού να βουτάνε το δάχτυλο στη σάλτσα χωρίς ανεπιθύμητες παρενέργειες (όπως το να κάνουν δικά τους παιδιά...)
Στο μεταξύ, πρέπει να διατηρήσουν καποιους άλλους σε κατάσταση "μαλακίας" μιας και η δική τους μαλακία έχει συνέχεια - και μόνο ό,τι έχει συνέχεια, διαιωνίζεται. Ως "γνωστόν", π.χ., "για να έχεις δικαίωμα να φας σήμερα πρέπει να είχες να φας και χθες". "Για να γαμήσεις σήμερα, πρέπει να είχες να γαμήσεις και χθες"(!!!) "Δεν υπάρχει τίποτα που δεν προϋπήρχε" (Παλαιά Διαθήκη, Εκκλησιαστής α' 9-10) Έλα, όμως, που για να γαμήσεις, πρέπει και να σηκώνεται το "πουλί" τού αρσενικού οπότε, και αφού δεν υπήρχε τίποτα που να τους βοηθήσει για την ανέγερση αυτή -ή, ως ψυχική υποστήριξη μετά την ανέγερση αυτή- το ζευγάρι καταφεύγει -συνήθως- σε κάποια ουσία που λέγεται τετραϋδροκανναβινόλη. Μία -χημική- ουσία παίρνει την θέση τής ΟΥΣΙΑΣ! Αφού, λοιπόν, αρχίζει να εθίζεται στην νέα ΓΥΦΤΙΑ του, το ζευγάρι συνήθως δεν κάνει δικά του παιδιά αφού το μόνο που επιζητούσε, όπως αποδεικνύεται τελικά, ήταν το να εθιστεί σε κάτι που αποτελεί προϋπόθεση τής ΣΥΝΕΧΕΙΑΣ τού ΕΘΙΣΜΟΥ τους στην ΗΔΟΝΗ :Ο ΥΠΟΚΟΣΜΟΣ ΜΟΛΙΣ ΑΓΟΡΑΣΕ κι άλλα ζαγάρια! Εδώ πρέπει να βάλουμε την λέξη "απόλαυση" στη σωστή της διάσταση/έννοια που είναι η ΑΠΟΛΑΒΗ. Όταν δύο έχουν συμφωνήσει στ' οτι η ΑΠΟΛΑΒΗ, δηλαδή η ΠΡΟΕΙΣΠΡΑΞΗ αποτελεί την προϋπόθεση τής ύπαρξής τους, το έργο έχει τελειώσει. Αυτός ο κόσμος έχει προεισπραχθεί. Απομεινάρια για τους άλλους. "Για μας η μερίδα τού λέοντος!" - η έρημος που τη συνοδεύει δεν γίνεται αντιληπτή στο μενού!

Στο μεταξύ, έχοντας γνώση τής ευτέλειας τού "μέσου" το οποίο τους διασφαλίζει την ηδονή, το χρησιμοποιούν συχνά και ως όπλο -υπό την μορφή σκουπιδιού- ενάντια σε άλλους. Επίσης, το ΤΙΠΟΤΑ έχει μεγάλη συναλλακτική αξία όταν ΔΙΑΚΙΝΕΙΤΑΙ !!! Η νεο-δημιουργηθείσα υπεραξία μπορεί να χρησιμοποιηθεί και για ν'αγοραστεί (ή να παρασυρθεί σε αγορά) σχεδόν κάθε θηλυκό τού είδους, μιας και το "πόθεν έσχες" κατ' αρχήν καταλύθηκε απ'την φαγούρα ! "Αυτή η γκόμενα έχει προεισπραχθεί". Απομεινάρια για τους άλλους. "Για μας η μερίδα τού λέοντος!" - η ΕΡΗΜΟΣ που τη συνοδεύει δεν γίνεται αντιληπτή στο μενού!

Εντελώς ασυναίσθητα, αυτοί οι μαλάκες έχουν αντιληφθεί την ουσία τού γαμήλιου ρητού (εμπνεύσεως Παλαιάς Διαθήκης) "η δε γυνή να φοβήται τον άνδρα" που, ουσιαστικά, σημαίνει "η γυναίκα να ξαφνιάζεται από τον άντρα". Η ΜΑΝΙΑ που χαρακτηρίζει τους μαλάκες στους οποίους αναφέρομαι εδώ, τους ωθεί σε ΕΜΠΛΟΚΗ (engagement) σε "σχέσεις" (=αναμετρήσεις) όπου αυτοί επιχειρούν να ξαφνιάζουν τους άλλους. Εξαιτίας τής ανάποδης λογικής που τους διέπει και τους κάνει να ζητούν "πατήματα" δημιουργώντας (/κατασκευάζοντας) συνεχώς προηγούμενα, νομίζουν οτι το να ξαφνιάζουν τους άλλους τους κάνει άντρες (και τους άλλους γυναίκες)! Επειδή εγώ γνωρίζω και πολλά άλλα Παλαιο-Διαθηκικά τρικάκια, καλύτερα να προσέχουν μήπως βρεθούν ξαφνιασμένοι -και- προ μεγάλων εκπλήξεων !!!
Μια τελική προειδοποίηση, μαλάκες!:
Καλύτερα να μην με προσεγγίζετε εσείς οι μαλάκες και να μην μού επιδεικνύετε απότοκα και αποτσίγαρα τού "όπλου" σας. Επιδείξεις όπλων τέτοιου τύπου με οδηγούν ΑΥΤΟΜΑΤΑ σε ΚΑΤΑΛΛΗΛΗ ΧΡΗΣΗ τών δικών μου όπλων! Κι αν δεν μπορείτε να αντιληφθείτε ΤΟ ΜΕΓΕΘΟΣ ΤΗΣ ΜΑΛΑΚΙΑΣ ΣΑΣ, μπορεί να αντιληφθείτε το μέγεθος τού τσουτσου-νού σας όταν δράσει ο ΛΟΓΟΣ * !!!
(μεθερμηνευόμενον σε: *μάχαιρα).

Κάλλιον να το ξέρετε κι αυτό (από ένα ποιηματάκι μου προ μερικών ετών):
Δεν σας γαμώ κι ας έμαθα πως είστε στείρα προβατάκια
μην τύχει μες απ'τα σπέρματα και βγουν νέα παλιανθρωπάκια!

Το φορτίο (τής ευθύνης). "The Charge" - New Model Army.

"The Charge" - New Model Army

Βροντά η Ιστορία, από βουλές κοινοτικές
Με ιδρώ, θυσίες κι αίμα, κι υψηλές στατιστικές
Ηνωμένοι μπρος στ' αγκάθι που τσιμπάει στο ψαχνό
Ο Νέος Κόσμος έγνεψε - ο παλιός (π)άει στον χαμό!

Στα γραφεία αυτής τής πόλης από δρυ κι από πυγμή
Τα δόκανα ετοιμάστηκαν - εγγίζει η στιγμή
Τα πιεστήρια δουλεύουν, τα πειστήρια βροχή
και οι πύλες προς το έθνος υπό πλήρη κατοχή.

(Ρεφρέν:)
"Εμπρός, εμπρός" φωνάζουν από πίσω οι αρχηγοί
Σε καμμένη γη καλπάζουμε, προς χαίνουσα ρωγμή
Πίσω μας πέφτουν γέφυρες - Μπροστά, κάνες καυτές
Στην κοιλάδα εκατοντάδες οι νεκροί αγωνιστές

Καλέσαμε ενισχύσεις από φίλους και γνωστούς
αλλά ήταν το '80 και μας πιάσαν μοναχούς
Ποτέ δεν νιώσαμε ήρωες, ταγμένοι σε σκοπό
Μονάχα εξαντλημένοι από εμφύλιο μισεμό.

Η σφαγή έχει τελειώσει. Νέα Τάξη έχει στηθεί
κι ένα τέταρτο τού έθνους έχει εγκαταλειφθεί.
Με κλισέ μιλούν οι ηγέτες μας, στις ήττες τους ορθοί*
μας κανείς δεν θέλει ήθος όταν λείπει η τροφή.

Η ενότης διερράγη. Πίστης άσματα πλαστά.
Γαμάω τ' αδέρφι αν τα ψίχουλά μου δει στα πεταχτά
Μονάχοι κλαίμε τώρα με φορτίο συντριβής
την ευθύνη όταν σκεφτούμε τής αποστολής αυτής.

--------------------------------------------------------------
*αν και, το "righteous" έχει λίγο διαφορετική έννοια